Meğer Herkes Biliyormuş Türkiye’de bazı olaylar yaşanırken insan ister istemez aynı soruyu soruyor: Gerçekten bugün mü öğrendik? Son günlerde Haluk Levent hakkında kamuoyuna yansıyan tartışmaları izlerken de aklıma gelen ilk şey bu oldu. Günlerdir herkes konuşuyor, herkesin bir bilgisi var, herkes “zaten biliniyordu” diyor. Kimisi yıllar önce uyarıda bulunduğunu söylüyor, kimisi elindeki belgelerden bahsediyor, kimisi
Loading
All posts in "İletişim"
Bir Filmden Çok Bir Soru Bazı filmler izlenir. Bazıları hissedilir. Bazılarıysa insanın içine yerleşir ve haftalarca çıkmaz. The Drama benim için üçüncü kategoriye girdi. Filmin konusu aslında oldukça basit görünüyor. Evlilik hazırlığı yapan Emma ve Charlie, hayatlarının en mutlu döneminde olmaları gerekirken geçmişten gelen bir gerçekle yüzleşmek zorunda kalıyorlar. Emma’nın yaptığı bir itiraf, yıllardır kurulan
Başta Sadece Eğlenmeye Gitmiştim Doğaçlama eğitimine başladığımda bunun hayatımı değiştirecek bir şey olacağını düşünmüyordum. Açıkçası biraz eğlenirim, biraz kafam dağılır, işten sonra gidilecek “iyi bir aktivite” olur gibi bakıyordum. Yani maksimum beklentim şuydu: birkaç oyun oynarız, güleriz, eve dönerim. Sonra olay biraz kontrolden çıktı. Çünkü doğaçlama tiyatro çok sinsi bir şey. Sana başta kendini masum
Birkaç ay sonra mezunsun. Muhtemelen LinkedIn profilini güncelledin, CV’ni 17. kez revize ettin ve “junior ama 3 yıl deneyimli” iş ilanlarını görüp hafif bir varoluşsal sorguya girdin. Hoş geldin. Sektör seni bekliyor… ama biraz karışık duygularla. Ajans Dünyası: Hayaller, Deadline’lar ve “Son Bir Revize” Ajanslar sana şunu vaat eder:“Çok şey öğreneceksin.” Doğru. Hatta o kadar
İnsan olmak zaten başlı başına garip bir deneyim. Ama işin en komik kısmı şu: Kendimizi mantıklı sanıyoruz. Gün içinde verdiğimiz kararların, yaptığımız hareketlerin, kurduğumuz cümlelerin çoğunun arkasında büyük bir bilinç olduğunu düşünüyoruz. Gerçekte ise beynimiz bazen tam bir amatör gibi çalışıyor. Hatta öyle anlar var ki, kendine dışarıdan baksan “bu insanı kim yönetiyor?” diye sorarsın.
Doğaçlama eğitiminde dördüncü derse geldik.Bu haftanın konusu: hikâye anlatımı. Yani artık sadece anlık sahneler değil,birlikte bir şey kurma, bir yere varma, bir şeyi tamamlama meselesi. Kulağa çok organize geliyor.Değil. Hikâye Yazmak: Kontrolü Kaybetmenin En Organize Hali Derste bir hikâye yazdık. Ama şöyle değil: Hepimiz: Sadece yazmadık, hikâyenin başımıza gelmesine izin verdik. Ve bu benim için
Bazı insanlar fazla hissetmekten şikâyet eder. Dram, iniş çıkış, kalp kırıklığı, gözyaşı… Full paket.Benim gibiler ise daha “minimalist” bir deneyim yaşar: duygular var ama menü yok. İşte buna duygusal körlük (aleksitimi) diyoruz. Hayatımın küçük bir özeti 🙂 Yani olay şu: Sistem çalışıyor ama kullanıcı arayüzü yok. İçeride bir şeyler oluyor, ama sen sadece “bir şey
Dün gece garip bir şey oldu. Kimse kimseyi swipe etmedi.Kimse “bio’na baktım da…” diye konuşmaya başlamadı.Hatta kimse birbirini stalklamadı bile. Bunun yerine… insanlar gerçekten tanıştı. Evet, yanlış okumadın. Bildiğimiz, analog, eski usul, göz teması içeren tanışma. “Mervelerdeyiz” etkinliğinde buldum kendimi. Adı bile başlı başına bir sıcaklık yayıyor zaten. Ama asıl mesele isim değil — mesele,
Doğaçlama eğitiminde ikinci derse geldik.Ve bu haftanın konusu: Kabul etmek. İlk başta kulağa çok kolay geliyor.Hatta biraz fazla kolay: “E tamam, kabul ederim yani. Ne var ki bunda?” …varmış. “Ama” Deme Refleksi Dersin daha başında şunu fark ettim: Ben aslında sürekli “ama” diyen bir insanım. Sahnede biri bir şey söylüyor, benim beynim hemen şöyle çalışıyor:
(Ve Neden Oyunlaştırmaya İhtiyacımız Var) Kurumsal hayatta uzun zaman geçiren herkesin ortak bir hissi vardır: Toplantılar uzar.Fikirler yarım kalır.Aynı cümleler farklı kişilerden tekrar tekrar duyulur. Ve çoğu zaman kimse şunu söylemez ama hisseder:“Bir şeyler eksik.” Son zamanlarda doğaçlama tiyatroyla daha fazla vakit geçirince bu eksikliğin ne olabileceğini düşünmeye başladım. Cevap biraz şaşırtıcı: Belki de kurumsal
