Başta Sadece Eğlenmeye Gitmiştim Doğaçlama eğitimine başladığımda bunun hayatımı değiştirecek bir şey olacağını düşünmüyordum. Açıkçası biraz eğlenirim, biraz kafam dağılır, işten sonra gidilecek “iyi bir aktivite” olur gibi bakıyordum. Yani maksimum beklentim şuydu: birkaç oyun oynarız, güleriz, eve dönerim. Sonra olay biraz kontrolden çıktı. Çünkü doğaçlama tiyatro çok sinsi bir şey. Sana başta kendini masum
Loading
All posts in "Tiyatro"
Doğaçlama tiyatroda 7. güne geldik.Ve artık iş biraz ciddiye bindi. Yani kimse sana “hadi biraz ısınalım” demiyor.Direkt sahne. Bugünün ana aksı şuydu: Yönelim almak ve vermek. Ne?Nerede?Kim? Üç soru.Hayatın özü gibi. Biri sana diyor ki:“Sen şu an denizaltının içindesin.” Ve o an iki seçeneğin var: Doğru cevap: almak. Çünkü almazsan oyun ölüyor.Alırsan… en azından bir
Dün doğaçlama eğitiminde 6. dersti. Ben yoktum. Çünkü tatile gittim. Evet, hayat bazen böyle kararlar aldırıyor insana:Ya gelişim ya da… biraz uzaklaşmak. Ben uzaklaşmayı seçtim. Kaçırdığım Şeyler (Tam Olarak Bilinmiyor) Hiçbir fikrim yok. Ne yaptılar, ne oynadılar, kim neye dönüştü, kim sahnede ne oldu…Hiçbir bilgi yok. Grup sessiz.Kimse yazmamış.Kimse “efsane ders oldu” dememiş. Bu daha
Dün doğaçlama eğitiminde beşinci dersti.Ve eğitmen derse başlarken çok rahat bir şekilde; “Bugün belirli bir konumuz yok.” dedi. İnsan ister istemez düşünüyor:Güzel. Hayatta da yok zaten. Ama garip bir şekilde, en “konusuz” gün, benim için en çok şeyin olduğu gün oldu. Beden formu çalıştık.Hikâyeler başlattık, bıraktık, başkaları aldı, başka yerlere götürdü.Nesneleri olması gerektiği gibi kullanmadık.
Doğaçlama eğitiminde dördüncü derse geldik.Bu haftanın konusu: hikâye anlatımı. Yani artık sadece anlık sahneler değil,birlikte bir şey kurma, bir yere varma, bir şeyi tamamlama meselesi. Kulağa çok organize geliyor.Değil. Hikâye Yazmak: Kontrolü Kaybetmenin En Organize Hali Derste bir hikâye yazdık. Ama şöyle değil: Hepimiz: Sadece yazmadık, hikâyenin başımıza gelmesine izin verdik. Ve bu benim için
Doğaçlama eğitiminde üçüncü derse geldik.Ve bu hafta sahnede aslında var olmayan şeylerle tanıştık. Yani teknik olarak:hiçbir şey yoktu. Ama biz: Ve kimse “ortada hiçbir şey yok” demedi. Çünkü vardı. Boşluk Nesnesi: Olmayan Şeyi Gerçek Yapmak Bugünün en kafa açan konusu buydu:boşluk nesnesi. Yani sahnede gerçekten olmayan bir nesneyi varmış gibi kullanmak. Ama şöyle değil: “Ehehe
Doğaçlama eğitiminde ikinci derse geldik.Ve bu haftanın konusu: Kabul etmek. İlk başta kulağa çok kolay geliyor.Hatta biraz fazla kolay: “E tamam, kabul ederim yani. Ne var ki bunda?” …varmış. “Ama” Deme Refleksi Dersin daha başında şunu fark ettim: Ben aslında sürekli “ama” diyen bir insanım. Sahnede biri bir şey söylüyor, benim beynim hemen şöyle çalışıyor:
(Ve Neden Oyunlaştırmaya İhtiyacımız Var) Kurumsal hayatta uzun zaman geçiren herkesin ortak bir hissi vardır: Toplantılar uzar.Fikirler yarım kalır.Aynı cümleler farklı kişilerden tekrar tekrar duyulur. Ve çoğu zaman kimse şunu söylemez ama hisseder:“Bir şeyler eksik.” Son zamanlarda doğaçlama tiyatroyla daha fazla vakit geçirince bu eksikliğin ne olabileceğini düşünmeye başladım. Cevap biraz şaşırtıcı: Belki de kurumsal
Bugün doğaçlama eğitimine başladım. Kapıdan içeri girerken kafamda klasik şeyler vardı:“Acaba kimler gelecek?”“Çok mu saçma hissedeceğim?”“Konuşmak zorunda kalacak mıyım?” Sonra bir anda kendimi 12 kişiyle aynı salonda buldum.Kimse kimseyi tanımıyor. Ve birkaç dakika sonra… birlikte oyun oynamaya başladık. Tanımadığın İnsanlarla Aynı Hikâyeye Girmek Normal hayatta biriyle iletişim kurmak bile bazen zor. Ama orada işler çok
Doğaçlama tiyatro izlerken fark etmesi en zor ama en önemli şeylerden birinden bahsedeceğim bugün. Oyuncular asla birbirlerinin kurduğu dünyayı bozmuyorlar. Ve bunun bir adı varmış:“Evet, ve…” Peki Bu Ne Demek? Bir oyuncu sahnede bir şey söylediğinde, diğer oyuncunun iki seçeneği var: İyi bir doğaçlama her zaman ikinciyi seçiyor. Mesela: Oyuncu A:“Sen benim yıllardır görmediğim kardeşimsin!”
