Bazı hikâyeler vardır; seni içine çeker, büyüler, karakterlerle birlikte yaşatır. Bazıları ise aynı hikâyeyi alır, hızlandırır, parlatır ve sonunda sana “işte bu da olur” diye sunar. Game of Thrones tam olarak bu iki uç arasında gidip gelen bir fenomendi. Uzun bir aradan sonra son sezonu tekrar izledim ve fark ettim ki bu evren hakkında hiç
Loading
All posts in "Sinema"
Bazı filmler vardır, “güzelmiş” dersin geçersin. Bazıları vardır, bittiğinde oturduğun yerde bir süre tavana bakarsın. Project Hail Mary benim için kesinlikle ikinci kategori oldu. Bu filmi izlerken bir yandan “ne kadar acayip zekice yazılmış” diye heyecanlandım, bir yandan da beklemediğim kadar duygulandım. Uzay, bilim, gerilim, mizah, yalnızlık, dostluk, fedakârlık… Hepsi var. Ve işin en güzel
Her yıl aynı ritüel: Hollywood toplanır, birbirine ödül verir ve bunu dünyanın geri kalanına “sanatın zirvesi” olarak sunar. Akademi Ödülleri dediğimiz şey tam olarak bu. 1929’da birkaç kişinin akşam yemeğinde dağıttığı ödüller, bugün milyarların izlediği bir canlı yayına dönüştü. Değişen tek şey ölçek; mantık aşağı yukarı aynı kaldı: “Biz yaptık, biz beğendik, biz ödüllendirdik.” Ama
Bazen çok basit görünen bir soru insanı rahatsız edecek kadar karmaşık yerlere götürebiliyor. Benim için o sorulardan biri şu: “Herkesin izlemek isteyeceği bir film yapmak mümkün mü?” İlk bakışta cevabı kolay gibi görünüyor. Tabii ki mümkün değil. İnsanlar farklı. Zevkler farklı. Kültürler farklı. Ama mesele bu kadar basit olsaydı bu yazıyı yazmazdım. Çünkü insanlık tarihi
Masumiyet Müzesi Üzerine Bir Okur–İzleyici Günah Çıkarma Yazısı Kitabı ilk okuduğumda kendimi büyük bir aşk romanına hazır sanıyordum.Bana vaat edilen şey buydu: trajik, derin, İstanbul kokan bir sevda hikâyesi. Bulduğum şey ise…Aşk ile takıntı arasındaki o ince çizginin sürekli silinip yeniden çizildiği, yer yer beni huzursuz eden, yer yer de “Bu adam gerçekten iyi mi?”
2005’te yayımlanan The Girl with the Dragon Tattoo, aslında İsveççede çok daha doğrudan bir başlığa sahipti: Män som hatar kvinnor — yani “Kadınlardan Nefret Eden Erkekler.” İngilizce pazarlama dünyası muhtemelen “Biraz fazla dürüst olduk” diyerek ejderhayı öne çıkardı. Kapitalizm utangaçtır; patriyarka değildir. Romanın yazarı Stieg Larsson bir suç romancısından çok bir araştırmacı gazeteciydi. Neo-Nazi hareketleri
Önce kısa filmlerin neden bu kadar güçlü olduğunu konuştuk. Ardından kısa film çekmenin o tatlı–sert gerçeklerine girdik: az süre, yüksek yoğunluk, affetmeyen detaylar… Şimdi hikâye doğal olarak buraya geliyor. Çünkü bir noktada insan sadece izlemekle yetinemiyor. “Ben olsam nasıl yapardım?” sorusu sessizce büyüyor. Ben olsam, kısa filmim büyük ihtimalle one shot olurdu. Baştan sona tek
Son yazıda kısa filmlerin neden bu kadar parladığından, birkaç dakikaya nasıl koskoca duygular sığdırabildiklerinden bahsetmiştik. Peki işin öbür tarafı? Yani koltuğa yayılıp izlediğimiz o 10 dakikalık filmin çekilirken yaşattıkları… İşte orası biraz daha karışık, biraz daha terli, ama bir o kadar da keyifli. Kısa film çekmek çoğu zaman şöyle başlar:“Bir hafta sonu çekeriz ya.”Ve genelde
Son yıllarda kısa filmler yalnızca “uzun metrajın öncesi” değil; kendine has dili, cesur anlatımı ve sarsıcı etkisiyle bağımsız bir sanat formu olarak parlıyor. Dijital platformların yaygınlaşması, festival ağlarının güçlenmesi ve genç sinemacıların risk almaktan çekinmemesi, kısa film kültürünü hiç olmadığı kadar görünür kıldı. Birkaç dakikada koca bir dünyayı anlatabilen bu filmler, bizi yakalayıp bırakmayan bir
Bir sinefil olarak en sevdiğim spor dallarından biri şudur: Uyarlama filmi izleyip “kitapta öyle değildi” cümlesini kurmamak için kendimi zor tutmak. (Başarısız olduğum gün sayısı: çok.) Ama işin daha lezzetli bir seviyesi var: Bazen “kitapta öyle değildi” diyen kişi bizzat yazarın kendisi oluyor. Hem de öyle kibar kibar değil; kimi zaman şeker hamurunu fırlatıp pasta
