Son yıllarda kısa filmler yalnızca “uzun metrajın öncesi” değil; kendine has dili, cesur anlatımı ve sarsıcı etkisiyle bağımsız bir sanat formu olarak parlıyor. Dijital platformların yaygınlaşması, festival ağlarının güçlenmesi ve genç sinemacıların risk almaktan çekinmemesi, kısa film kültürünü hiç olmadığı kadar görünür kıldı. Birkaç dakikada koca bir dünyayı anlatabilen bu filmler, bizi yakalayıp bırakmayan bir
Loading
All posts in "Sinema"
Bir sinefil olarak en sevdiğim spor dallarından biri şudur: Uyarlama filmi izleyip “kitapta öyle değildi” cümlesini kurmamak için kendimi zor tutmak. (Başarısız olduğum gün sayısı: çok.) Ama işin daha lezzetli bir seviyesi var: Bazen “kitapta öyle değildi” diyen kişi bizzat yazarın kendisi oluyor. Hem de öyle kibar kibar değil; kimi zaman şeker hamurunu fırlatıp pasta
Yılın sonuna yaklaşınca bende garip bir şey oluyor.Sadece bende değil aslında; sanki dünya topluca yoruluyor.Hepimiz aynı anda “yeter artık” diyoruz ama bir yandan da kendimizi yılın özetini çıkarırken buluyoruz. Ben de her Aralık ayında aynı döngüye giriyorum:Önce bir yorgunluk çöküyor, sonra bir hesaplaşma, ardından “ben ne yaşadım bu yıl?” sorgusu başlıyor.Biriken duygularım raflardan kendini aşağı
Gotik Bir Canavar, Büyülü Bir Yönetmen ve Del Toro’nun “Ben olsam böyle dikerim” özgüveni üzerine bir inceleme Frankenstein uyarlamaları sinema tarihinde öyle çok ki, artık yeni bir versiyon duyduğumuzda “Tamam, bu sefer de canavar influencer mı oluyor?” diye sormak alışkanlığa dönüştü. Ama söz konusu Guillermo del Toro olunca işler değişiyor; çünkü bu adam, eline bir
Kurgusal Evrenlerdeki Diller: “Valar Morghulis”’ten “Mellon”’a, Fantastik Dünyaların Konuşma Rehberi
Dünyadaki tüm dil öğrenme uygulamalarını yalayıp yutmuş olabilirsiniz (ve hâlâ “ş” harfini telaffuz edemiyorsanız, geçmiş olsun), ama şimdi sıra çok daha havalı bir şeye geldi: hiç kimsenin konuşmadığı ama herkesin havalı göründüğü diller! Ben şahsen “Zaten konuşanı yok, öğrenmesem de olur” diyenleri ciddiye almam. Çünkü bir gün biri Quenya’da bana şiir okursa, anlamak isterim. Tamam,
Sıradan bir romantik komedi gibi başlayan ama daha ilk 30 dakikadan sonra “Netflix’in bu uyarıları neden koyduğunu şimdi anladım” dedirten Fresh (2022), flört piyasasının ne kadar kanlı olabileceğini kelimenin tam anlamıyla gözler önüne seriyor. Spoiler yok, ama iştah kaçırma garantili biz yazı olacak, hazırsanız başlayalım. Aşk, Et ve Bekleme Süresi Noa (Daisy Edgar-Jones) modern flört
Bütçen az olabilir ama vizyonun sinema tarihine göz kırpabilir. Bir önceki yazımda sinemada tek plan çekim tekniğini anlatmıştım. Şimdi ise bu büyüleyici tekniği kısa film projelerine nasıl entegre edebileceğimiz üzerine konuşmak istiyorum. Özellikle düşük bütçeyle film çeken bağımsız yapımcılar için bu teknik hem etkileyici bir anlatım aracı hem de yaratıcı bir meydan okuma olabilir. Hazırsan
Sinemada bazı anlar vardır ki izleyiciyi koltuğa çiviler. O an, kesilmeden ve kurguya başvurulmadan, baştan sona tek bir planla anlatılır. İşte bu yazımda, sinemada sıkça hayranlık uyandıran ve “tek plan çekim” (ya da “one-shot”) olarak bilinen bu teknikten, çıkış noktasından ve günümüzdeki en çarpıcı örneklerinden bahsetmek istiyorum. Hazırsanız kamera dönmeye başlasın! Tek Plan Çekim Nedir?
“Gölge düşmeden ışığın kıymeti bilinmez.” 1940’lı ve 1950’li yıllarda Hollywood sinemasında doğan Film Noir, sadece bir tür değil, bir atmosferdir. Bu karanlık anlatı biçimi, ahlaki belirsizlik, yıkım ve insan doğasının gri bölgeleri üzerine kurulur. Eğer perdede sisli sokaklar, sigarasını tüttüren anti-kahramanlar ve baştan çıkarıcı femme fatale karakterler varsa… muhtemelen bir noir izliyorsunuzdur. Film Noir Nedir?
Fight Club Üzerine Modern Bireyin Çöküşü ve Kimlik Krizi “Bu, senin hayatın. Ve her geçen dakika, biraz daha bitiyor.” David Fincher’ın 1999 tarihli Fight Club filmi, yıllar geçse de sarsıcılığını yitirmeyen, kültleşmiş bir yapıt. Şiddeti, erkekliği ve anarşizmi konu aldığı düşünülen bu film, yüzeyin altında çok daha karanlık, çok daha derin bir şey anlatıyor: kimlik
