Kategori
Anneler Günü.Takvimde yuvarlak içine alınmış, markalar tarafından sahiplenilmiş, sosyal medyada topluca duygusallaşılan o gün. Herkesin annesi bir anda “en güçlü kadın”, “en fedakâr insan”, “iyi ki varsın” cümlelerinin merkezinde. Bir yandan da…
Devamını oku →: Kutlama Mesajları, Sessiz Boşluklar ve Anneler GünüAcının Takvimi Yokmuş. Bugün dört ay oldu. Takvim öyle söylüyor. Ama yas, takvimle ölçülen bir şey değilmiş.Bunu öğrendim. Acı zamanla azalır sanıyordum.Zaman geçtikçe yumuşar, köşeleri törpülenir, insanın içine daha az batar diye…
ve biz hâlâ “sonra” diyoruz Yarın 6 Şubat.Bir yıl dönümü daha. Takvimde küçük bir sayı değişimi. Hayatta ise kapanmayan kocaman bir çatlak. O sabah saat kaçtı, hatırlıyoruz.Hangi haberle uyandık, hatırlıyoruz.Kime ulaşamadığımızı, kimin…
Evet, doğru okudunuz:Bu yazıyı yazmak için tam 35 sene bekledim. Şöyle söyleyeyim:Hayat bana öyle bir tempo uyguladı ki, oturup “35 yılda öğrendiklerim” diye yazı yazmaya anca fırsat buldum.Düşünsenize, bir yanda ayrılıklar, kayıplar,…
“Ben bir kelebeğim,” derdi.“Kısa yaşarım, ama özgür olurum.” O zamanlar anlamazdım.Ne kadar kayıtsız, ne kadar hafif bir cümle gibi gelirdi bana.Şimdi, o kelimeler göğsümde yankılanıyor — bir mezar taşı gibi sessiz, ama…
Yıllar geçti.Bozkır yeniden yeşerdi. Klanlar birleşti, eski dargınlıklar unutuldu.Altay, halkına liderlik etti, ama kendisini hiçbir zaman Kağan’ın yerinde görmedi.Her zaman bir adım geride durdu.Kendi adına heykeller dikilmesini reddetti.Onun yerine Kağan’ın adı taşlara…
(Final Bölüm) Sabahın ilk ışıkları, yıllardır görülmemiş bir huzurla bozkıra doğdu.Ne karanlık vardı gökyüzünde, ne fısıltılar.Sadece soğuk, sadece sessizlik.Ve bu kez… sessizlik korkutucu değil, kurtarıcıydı. Altay, Kağan’ın kül olmuş kalıntılarının önünde diz…
Gökyüzü, bir yarık gibi açılmıştı. Bozkırın üzerinde, yıldızların yerini karanlığın damarları almıştı. O karanlık, göğe kök salmış bir ağaç gibiydi; dalları sonsuzluğa uzanıyor, her biri farklı bir çığlık taşıyordu. Kağan ve Altay…
Kağan ve Altay yan yana, sırt sırta dövüşüyorlardı. Göçebe efsanelerinden fırlamış gibi duran üç parmaklı yaratıklar, karların arasından birer birer çıkıyordu. Her biri, bozkırın unutulmuş günahlarının şekil bulmuş hâliydi. Kemikleri çıplaktı, ağızları…
Gece çöktüğünde bozkırın sesi bile ölür. Ama bu gece sessizlik bile kaçmıştı. Kağan, ölü adamın bedenini arkasında bırakıp ilerledi. Yürüdükçe, karların üstünde ayak izleri görüyordu. Ama bu izler insana ait değildi. Beş…
