Doğaçlama eğitiminde dördüncü derse geldik.
Bu haftanın konusu:

hikâye anlatımı.

Yani artık sadece anlık sahneler değil,
birlikte bir şey kurma, bir yere varma, bir şeyi tamamlama meselesi.

Kulağa çok organize geliyor.
Değil.

Hikâye Yazmak: Kontrolü Kaybetmenin En Organize Hali

Derste bir hikâye yazdık.

Ama şöyle değil:

• biri yazdı, diğerleri baktı
• biri anlattı, diğerleri dinledi

Hepimiz:

• söyledik
• oynadık
• ekledik
• bozduk
• yeniden kurduk

Sadece yazmadık, hikâyenin başımıza gelmesine izin verdik.

Ve bu benim için biraz zor.

Çünkü ben hikâyeleri kontrol etmeyi seven biriyim.

Hikâye Seninle Başlar Ama Seninle Bitmez

Şunu çok net yaşadım:

Bazen hikâyeyi sen başlatıyorsun.
Bir cümleyle, bir fikirle, bir hareketle.

Ve o an bir kontrol hissi geliyor.

Ama sonra…

Başka biri devralıyor.
Başka bir yere götürüyor.
Hiç planlamadığın bir şeye çeviriyor.

Ve senin tek yapabildiğin şey şu: anda kalmak.

Hikâyenin nereye gittiğini yakalamak.
Oraya küçük bir şey eklemek.
Ve sonra bırakmak.

Bir sonrakine.

Bu çok tanıdık bir his…

Gerçek hayatta da:

• bir şeyi başlatıyoruz
• bir ilişkiyi, bir projeyi, bir süreci

Ama çoğu zaman sonu bizim kontrolümüzde olmuyor.

Öğrenmemiz gereken şey;

Kontrol etmek değil, devam ettirebilmek.

Hikâye Aslında Kimsenin Değil

İyi bir doğaçlama hikâyesinde kimse “benim fikrim” demiyor.

Çünkü o fikir:

• başkasından geliyor
• başkası büyütüyor
• başka bir yerde evriliyor

Ve bir noktada artık kimseye ait olmuyor.

Bu çok güzel bir şey.

Boşluk Nesneleriyle Yaşamak (Evet, Gerçekten)

Bir önceki dersin konusu olan boşluk nesneler artık hayatımın her yerinde.

Bir gün evde…
hiçbir sebep yokken…
salonun ortasına bir masa koydum.

Gerçek değil.

Ama benim için vardı.

Ve ben:

• etrafından dolandım
• çarpmamaya dikkat ettim
• bazen oradaymış gibi baktım

Bir noktada kendime şunu sordum:

“Ben iyi miyim?”

Ama Sonra Şunu Fark Ettim

Hayatımda zaten bir sürü “boşluk nesnesi” varmış.

• kafamda kurduğum senaryolar
• hiç yaşanmamış konuşmalar
• gelecekte olacakmış gibi düşündüğüm şeyler

Hepsi… görünmez ama gerçek gibi.

Ben zaten uzun zamandır hayali şeylerle yaşıyormuşum.

Sadece ilk defa bunun farkına vardım.

Kaos ve Hikâye

Son zamanlarda hayatım biraz… dağınık.

• planlar tutmuyor
• işler beklediğim gibi gitmiyor
• bazı şeyler kontrolüm dışında ilerliyor

Ve ben normalde bundan hiç hoşlanmam.

Ama doğaçlama sayesinde şunu öğreniyorum:

Belki de hayat zaten bir hikâye gibi akıyor.

Ve ben sürekli şöyle yapıyorum:

“Bu sahne böyle olmamalıydı.”

Doğaçlama Şunu Diyor

“Oldu. Şimdi ne yapacaksın?”

Bu çok sert.

Hikâye Kurmak vs Hikâyeye Güvenmek

Hikâyeyi zorla kurmaya çalıştığında:

• kasılıyor
• yapaylaşıyor
• akmıyor

Ama bıraktığında:

• kendiliğinden geliyor
• sürpriz yapıyor
• bazen saçmalıyor ama çalışıyor

Yani mesele hikâyeyi kontrol etmek değil, hikâyeye güvenmek.

Yeni Bir Kelime: Çocuk Gibi Oyun Oynamak

Bugün hayatıma yeni bir ifade girdi:

“çocuk gibi oyun oynamak.”

Ama böyle hafif, yüzeysel bir şey değil.

Gerçekten:

• kendini tutmadan
• doğru mu yanlış mı düşünmeden
• komik mi görünüyorum diye hesap yapmadan

oynamak.

Çocuklar oyun oynarken:

• plan yapmaz
• sonucu düşünmez
• “mantıklı mı?” diye sormaz

Sadece oynar.

Ve biz büyüdükçe bunu bırakıyoruz.

Yerine:

• kontrol
• analiz
• filtre

geliyor.

Bugün sahnede kısa bir an oldu.

Düşünmeden, hesaplamadan, sadece oynadım.

En iyi anlarımdan biriydi.

Dersin Özeti (Biraz Dağınık Ama Doğru)

• Hikâye birlikte yazılır
• Başlattığın şey seninle bitmez
• Boşluk nesneleri hayatın her yerinde
• Kontrol etmek yorar
• Güvenmek daha az yoruyor (şimdilik)
• Ve çocuk gibi oynamak… unutulmuş bir kas

Dördüncü dersten sonra hayatımda iki şey oldu;

1. Artık evde hayali bir masa var
2. Kaos biraz daha katlanılabilir

Galiba kabul etmeye başlıyorum:

Her şey planladığım gibi gitmek zorunda değil.

Bazen sahne değişebilir, kişiler, olaylar saçma bir olay örgüsüne girebilir.

Ve bazen…

en iyi yapabileceğin şey sadece şu:

Oynamaya devam etmek. Çünkü durup kontrol etmeye çalıştığın anda zaten oyun bitiyor.