Dün doğaçlama eğitiminde beşinci dersti.Ve eğitmen derse başlarken çok rahat bir şekilde; “Bugün belirli bir konumuz yok.” dedi. İnsan ister istemez düşünüyor:Güzel. Hayatta da yok zaten. Ama garip bir şekilde, en “konusuz” gün, benim için en çok şeyin olduğu gün oldu. Beden formu çalıştık.Hikâyeler başlattık, bıraktık, başkaları aldı, başka yerlere götürdü.Nesneleri olması gerektiği gibi kullanmadık.
Loading
All posts in "Her Şey"
İnsan olmak zaten başlı başına garip bir deneyim. Ama işin en komik kısmı şu: Kendimizi mantıklı sanıyoruz. Gün içinde verdiğimiz kararların, yaptığımız hareketlerin, kurduğumuz cümlelerin çoğunun arkasında büyük bir bilinç olduğunu düşünüyoruz. Gerçekte ise beynimiz bazen tam bir amatör gibi çalışıyor. Hatta öyle anlar var ki, kendine dışarıdan baksan “bu insanı kim yönetiyor?” diye sorarsın.
Doğaçlama eğitiminde dördüncü derse geldik.Bu haftanın konusu: hikâye anlatımı. Yani artık sadece anlık sahneler değil,birlikte bir şey kurma, bir yere varma, bir şeyi tamamlama meselesi. Kulağa çok organize geliyor.Değil. Hikâye Yazmak: Kontrolü Kaybetmenin En Organize Hali Derste bir hikâye yazdık. Ama şöyle değil: Hepimiz: Sadece yazmadık, hikâyenin başımıza gelmesine izin verdik. Ve bu benim için
Bazı insanlar fazla hissetmekten şikâyet eder. Dram, iniş çıkış, kalp kırıklığı, gözyaşı… Full paket.Benim gibiler ise daha “minimalist” bir deneyim yaşar: duygular var ama menü yok. İşte buna duygusal körlük (aleksitimi) diyoruz. Hayatımın küçük bir özeti 🙂 Yani olay şu: Sistem çalışıyor ama kullanıcı arayüzü yok. İçeride bir şeyler oluyor, ama sen sadece “bir şey
Doğaçlama eğitiminde üçüncü derse geldik.Ve bu hafta sahnede aslında var olmayan şeylerle tanıştık. Yani teknik olarak:hiçbir şey yoktu. Ama biz: Ve kimse “ortada hiçbir şey yok” demedi. Çünkü vardı. Boşluk Nesnesi: Olmayan Şeyi Gerçek Yapmak Bugünün en kafa açan konusu buydu:boşluk nesnesi. Yani sahnede gerçekten olmayan bir nesneyi varmış gibi kullanmak. Ama şöyle değil: “Ehehe
Game of Thrones Evreni: Targaryen Deliliği, Ejderha Fetişizmi ve Westeros’un Kolektif Akıl Tutulması
Bazı hikâyeler vardır; seni içine çeker, büyüler, karakterlerle birlikte yaşatır. Bazıları ise aynı hikâyeyi alır, hızlandırır, parlatır ve sonunda sana “işte bu da olur” diye sunar. Game of Thrones tam olarak bu iki uç arasında gidip gelen bir fenomendi. Uzun bir aradan sonra son sezonu tekrar izledim ve fark ettim ki bu evren hakkında hiç
Dün gece garip bir şey oldu. Kimse kimseyi swipe etmedi.Kimse “bio’na baktım da…” diye konuşmaya başlamadı.Hatta kimse birbirini stalklamadı bile. Bunun yerine… insanlar gerçekten tanıştı. Evet, yanlış okumadın. Bildiğimiz, analog, eski usul, göz teması içeren tanışma. “Mervelerdeyiz” etkinliğinde buldum kendimi. Adı bile başlı başına bir sıcaklık yayıyor zaten. Ama asıl mesele isim değil — mesele,
Doğaçlama eğitiminde ikinci derse geldik.Ve bu haftanın konusu: Kabul etmek. İlk başta kulağa çok kolay geliyor.Hatta biraz fazla kolay: “E tamam, kabul ederim yani. Ne var ki bunda?” …varmış. “Ama” Deme Refleksi Dersin daha başında şunu fark ettim: Ben aslında sürekli “ama” diyen bir insanım. Sahnede biri bir şey söylüyor, benim beynim hemen şöyle çalışıyor:
Bazı filmler vardır, “güzelmiş” dersin geçersin. Bazıları vardır, bittiğinde oturduğun yerde bir süre tavana bakarsın. Project Hail Mary benim için kesinlikle ikinci kategori oldu. Bu filmi izlerken bir yandan “ne kadar acayip zekice yazılmış” diye heyecanlandım, bir yandan da beklemediğim kadar duygulandım. Uzay, bilim, gerilim, mizah, yalnızlık, dostluk, fedakârlık… Hepsi var. Ve işin en güzel
(Ve Neden Oyunlaştırmaya İhtiyacımız Var) Kurumsal hayatta uzun zaman geçiren herkesin ortak bir hissi vardır: Toplantılar uzar.Fikirler yarım kalır.Aynı cümleler farklı kişilerden tekrar tekrar duyulur. Ve çoğu zaman kimse şunu söylemez ama hisseder:“Bir şeyler eksik.” Son zamanlarda doğaçlama tiyatroyla daha fazla vakit geçirince bu eksikliğin ne olabileceğini düşünmeye başladım. Cevap biraz şaşırtıcı: Belki de kurumsal
