ve biz hâlâ “sonra” diyoruz Yarın 6 Şubat.Bir yıl dönümü daha. Takvimde küçük bir sayı değişimi. Hayatta ise kapanmayan kocaman bir çatlak. O sabah saat kaçtı, hatırlıyoruz.Hangi haberle uyandık, hatırlıyoruz.Kime ulaşamadığımızı, kimin sesini bir daha duyamadığımızı… onu da hatırlıyoruz. Ama garip bir şey oldu.Hayat devam etti. Ve biz, her şeyi ertelenebilir sandığımız hayata kaldığımız yerden
Loading
All posts in "Hikayeler"
Evet, doğru okudunuz:Bu yazıyı yazmak için tam 35 sene bekledim. Şöyle söyleyeyim:Hayat bana öyle bir tempo uyguladı ki, oturup “35 yılda öğrendiklerim” diye yazı yazmaya anca fırsat buldum.Düşünsenize, bir yanda ayrılıklar, kayıplar, travmalar ve sayamadığım onlarca tecrübe.Diğer yanda dostluklar, danslar, kediler, köpekler, iş kurmalar, batırmalar, yeniden kurmalar, ihanetler…Kısacası hayatın tam ortasından geçtim.Formülü çözemedim belki ama
“Ben bir kelebeğim,” derdi.“Kısa yaşarım, ama özgür olurum.” O zamanlar anlamazdım.Ne kadar kayıtsız, ne kadar hafif bir cümle gibi gelirdi bana.Şimdi, o kelimeler göğsümde yankılanıyor — bir mezar taşı gibi sessiz, ama ağırlığıyla ciğerimi ezen.Kardeşim haklıydı.O bir kelebekti.Ve kelebekler asla uzun yaşamaz. Kelebekler hep ışığa gider sanırdım.Ama o, karanlığa âşıktı.Geceleri yıldızlara değil, karanlığa bakardı.“Orası daha
Yıllar geçti.Bozkır yeniden yeşerdi. Klanlar birleşti, eski dargınlıklar unutuldu.Altay, halkına liderlik etti, ama kendisini hiçbir zaman Kağan’ın yerinde görmedi.Her zaman bir adım geride durdu.Kendi adına heykeller dikilmesini reddetti.Onun yerine Kağan’ın adı taşlara kazındı. Fakat geceleri…Hâlâ yalnız kaldığında…Karanlığın sesi bazen fısıldıyordu. O eski ağız, tamamen kaybolmamıştı.Çünkü bazı anılar ne kadar gömülürse gömülsün, toprak hafızayı unutmaz. Bir
(Final Bölüm) Sabahın ilk ışıkları, yıllardır görülmemiş bir huzurla bozkıra doğdu.Ne karanlık vardı gökyüzünde, ne fısıltılar.Sadece soğuk, sadece sessizlik.Ve bu kez… sessizlik korkutucu değil, kurtarıcıydı. Altay, Kağan’ın kül olmuş kalıntılarının önünde diz çöküyordu. Elinde kalan tek şey, Kağan’ın yere bıraktığı kemikten tılsımdı.Kemiğin üzerine bir şeyler kazınmıştı.Gözleriyle inceledi, kelimeleri tanıdı: “Unutulmak bazen affetmektir.” Altay’ın dudakları titredi.
Gökyüzü, bir yarık gibi açılmıştı. Bozkırın üzerinde, yıldızların yerini karanlığın damarları almıştı. O karanlık, göğe kök salmış bir ağaç gibiydi; dalları sonsuzluğa uzanıyor, her biri farklı bir çığlık taşıyordu. Kağan ve Altay sessizce yürüdüler. Karların üstünde değil…Ölülerin kemiklerinden oluşan bir yol üzerinde. Her adımda çıtırdayan sesler, bir zamanlar adı olan insanların kemikleriydi. Şimdi hepsi unutulmuş,
Kağan ve Altay yan yana, sırt sırta dövüşüyorlardı. Göçebe efsanelerinden fırlamış gibi duran üç parmaklı yaratıklar, karların arasından birer birer çıkıyordu. Her biri, bozkırın unutulmuş günahlarının şekil bulmuş hâliydi. Kemikleri çıplaktı, ağızları dikilmişti ama gözlerinde nefret vardı. Altay kılıcını savururken hırladı: “NEDİR BUNLAR?” Kağan eğri kemiğiyle bir yaratığı savurdu. “Bizim unuttuklarımız.” Bir an için zaman
Gece çöktüğünde bozkırın sesi bile ölür. Ama bu gece sessizlik bile kaçmıştı. Kağan, ölü adamın bedenini arkasında bırakıp ilerledi. Yürüdükçe, karların üstünde ayak izleri görüyordu. Ama bu izler insana ait değildi. Beş parmak değil… üç parmaklı, uzun tırnaklı izler. Göçebe masallarında anlatılan “Gezenler” gibi. Bir zamanlar çocukları korkutmak için anlatılan masallar… Ama Kağan masalların yalan
Bozkır, karanlığı yutuyordu. Ay görünmüyordu. Yalnızca uzaklarda titreyen sönük bir ışık… belki bir kamp ateşi, belki de başka bir şey. Kağan, o ışığa doğru yürüyordu. Her adımı, kar altında gizlenmiş taşlara çarpıyor, dizleri her seferinde biraz daha sızlıyordu. Ve sonra kan kokusunu aldı. İlk önce metalik, hafif, sonra giderek keskinleşen o koku. Burnunun direğini yakan
Kağan, ateşin başında oturuyordu. Alevler çıtırtıyla yanıyordu ama ısı vermiyordu; sadece bir ışık, o kadar. Bozkırın ortasında tek başına, elindeki eğri kemikten yapılmış tılsımı döndürerek oturuyordu. Parmakları ince, damarları belirgindi; bir zamanlar güçlü olan bir adamın çökmüş hali. Kağan’ın yüzü yaralarla doluydu. Eski kesikler, bıçak izleri, belki de kendi elleriyle açtığı yaralar. Fısıltılar… Sürekli fısıltılar.
