Doğaçlama eğitiminde ikinci derse geldik.
Ve bu haftanın konusu:

Kabul etmek.

İlk başta kulağa çok kolay geliyor.
Hatta biraz fazla kolay:

“E tamam, kabul ederim yani. Ne var ki bunda?”

…varmış.

“Ama” Deme Refleksi

Dersin daha başında şunu fark ettim:

Ben aslında sürekli “ama” diyen bir insanım.

Sahnede biri bir şey söylüyor, benim beynim hemen şöyle çalışıyor:

• “Ama öyle olmaz ki…”
• “Ama bu mantıksız…”
• “Ama şimdi bunu nasıl oynayacağız…”

Yani teknik olarak doğaçlama yapıyorum ama iç sesim tam bir proje yöneticisi.

Spoiler: Bu çok işe yaramıyor.

Kabul Etmek = Katlanmak Değil

Dersin en önemli farkındalığı şu oldu:

Kabul etmek, katlanmak değil.

Yani biri sahnede sana saçma bir şey verdiğinde:

“Tamam ya neyse” diye geçirmek değil.

Gerçekten almak.
Gerçekten inanmak.
Ve onunla bir şey yapmak.

Mesela biri sana dedi ki:

“Sen benim 20 yıldır kayıp olan papağanımsın.”

Normal hayatta vereceğin cevap:
“Pardon??”

Ama sahnede:

“Evet… ve geri dönmem biraz zaman aldı çünkü korsanlarla yaşadım.”

İşte burada bir şey oluyor.

Ekip Arkadaşını “Kurtarmak”

Kabul etmenin bir diğer boyutu da bu:

Karşındaki insanı düşürmemek.

Biri sahnede tökezlediğinde, saçma bir şey söylediğinde ya da boşluğa düştüğünde iki seçeneğin var:

• ya onu yalnız bırakırsın
• ya da tuttuğu yerden devam ettirirsin

Ve ilginç olan şu:

Herkes birbirini kurtarmaya çalışıyor.

Bu bana biraz garip geldi.
Çünkü alışık olduğumuz dünya biraz daha… farklı.

Saygı: Sahnede Başlayan Bir Şey

Kabul etmek aslında saygının başka bir hali gibi.

• fikre saygı
• insana saygı
• sürece saygı

Biri bir şey söylediğinde:

“Bu saçma” demek yerine
“Bununla ne yapabiliriz?” demek

Bu küçük fark bütün oyunu değiştiriyor.

Zor Olan Kısım: Kontrolü Bırakmak

Kabul etmek aslında şunu gerektiriyor:

Kontrolü bırakmak.

Çünkü kabul ettiğin an:

• yön değişebilir
• hikâye saçma bir yere gidebilir
• sen planladığın şeyi oynayamazsın

Ve sanırım en zor kısım bu.

Günlük Hayata Küçük Bir Transfer

Ders sırasında bir an şöyle düşündüm:

Biz bunu neden normal hayatta yapmıyoruz?

• biri bir fikir söylüyor → “ama”
• biri bir şey anlatıyor → “ama aslında…”
• biri bir şey öneriyor → “ama bu zor”

Sanki refleks olarak kesiyoruz.

Belki de biraz daha “evet, ve…” demek gerekiyor.

Dersin Özeti (Kısa ve Acı)

• Kabul etmek kolay değil
• “Ama” demek çok kolay
• İnsanlar düşürülmek istemiyor
• Ve birlikte bir şey kurmak, tek başına haklı olmaktan daha iyi

İkinci dersten çıktığımda şunu düşündüm:

Ben aslında iyi bir dinleyici olduğumu sanıyordum.
Değilmişim.

Çünkü dinlemek sadece duymak değilmiş.
Kabul etmekmiş.

Ve sanırım bu işin en garip kısmı şu:

Sahnede öğrendiğin şeyler,
yavaş yavaş hayatına sızmaya başlıyor.

Biraz tehlikeli.
Ama güzel.