(Ve Neden Oyunlaştırmaya İhtiyacımız Var) Kurumsal hayatta uzun zaman geçiren herkesin ortak bir hissi vardır: Toplantılar uzar.Fikirler yarım kalır.Aynı cümleler farklı kişilerden tekrar tekrar duyulur. Ve çoğu zaman kimse şunu söylemez ama hisseder:“Bir şeyler eksik.” Son zamanlarda doğaçlama tiyatroyla daha fazla vakit geçirince bu eksikliğin ne olabileceğini düşünmeye başladım. Cevap biraz şaşırtıcı: Belki de kurumsal
Loading
All posts in "Tiyatro"
Bugün doğaçlama eğitimine başladım. Kapıdan içeri girerken kafamda klasik şeyler vardı:“Acaba kimler gelecek?”“Çok mu saçma hissedeceğim?”“Konuşmak zorunda kalacak mıyım?” Sonra bir anda kendimi 12 kişiyle aynı salonda buldum.Kimse kimseyi tanımıyor. Ve birkaç dakika sonra… birlikte oyun oynamaya başladık. Tanımadığın İnsanlarla Aynı Hikâyeye Girmek Normal hayatta biriyle iletişim kurmak bile bazen zor. Ama orada işler çok
Doğaçlama tiyatro izlerken fark etmesi en zor ama en önemli şeylerden birinden bahsedeceğim bugün. Oyuncular asla birbirlerinin kurduğu dünyayı bozmuyorlar. Ve bunun bir adı varmış:“Evet, ve…” Peki Bu Ne Demek? Bir oyuncu sahnede bir şey söylediğinde, diğer oyuncunun iki seçeneği var: İyi bir doğaçlama her zaman ikinciyi seçiyor. Mesela: Oyuncu A:“Sen benim yıllardır görmediğim kardeşimsin!”
Bazen tiyatroya gidersin ve oyuncuların söyledikleri cümlelerin daha önce defalarca prova edildiğini bilirsin. Replikler bellidir, hikâye bellidir, sonu bellidir. Ama bir de öyle bir tiyatro var ki… sahneye çıkan oyuncuların hiçbir şeyden haberi yoktur. Seyirci bir kelime söyler, bir mekân verir ya da bir ilişki önerir ve oyun başlar. İşte bu büyülü alanın adı: doğaçlama
