(Ve Neden Oyunlaştırmaya İhtiyacımız Var)

Kurumsal hayatta uzun zaman geçiren herkesin ortak bir hissi vardır:

Toplantılar uzar.
Fikirler yarım kalır.
Aynı cümleler farklı kişilerden tekrar tekrar duyulur.

Ve çoğu zaman kimse şunu söylemez ama hisseder:
“Bir şeyler eksik.”

Son zamanlarda doğaçlama tiyatroyla daha fazla vakit geçirince bu eksikliğin ne olabileceğini düşünmeye başladım.

Cevap biraz şaşırtıcı:

Belki de kurumsal hayat yeterince “oyun” değil.

Çünkü İş Hayatı Sandığımız Kadar Planlı Değil

Ajans hayatında ya da kurumsal yapılarda ne kadar plan yaparsak yapalım:

• toplantının yönü değişir
• müşteri farklı bir yerden girer
• ekip içi dinamikler anlık kırılır
• gündem bir anda başka bir şeye kayar

Yani aslında hepimiz farkında olmadan küçük küçük doğaçlamalar yapıyoruz.

Ama bunu bir beceri olarak değil, “kriz” olarak yaşıyoruz.

Doğaçlama Tiyatrodan Gelen Bir Gerçek: Oyun Olmadan Akış Yok

Doğaçlama tiyatroda oyuncular sahneye çıkar ve hiçbir şey planlı değildir.

Ama bir şey vardır:
oyun kurma niyeti.

Kurumsal hayatta ise çoğu zaman bunun tam tersi olur:

• oyun yok
• sadece görev var
• sadece çıktı var

Bu da şunu getirir:

• katılım düşer
• enerji düşer
• iletişim yüzeyselleşir

İç İletişimde En Büyük Sorun: Gerçek Etkileşim Eksikliği

Kurumsal iletişimde sık sık “iletişim kurduk” denir.

Ama çoğu zaman yapılan şey:

• mail atmak
• sunum paylaşmak
• duyuru geçmek

Bu iletişim değil.
Bu bilgi aktarımı.

Doğaçlama tiyatro ise şunu söyler:

İletişim = karşılıklı etkileşim.

Birinin söylediği şeyin diğerinde bir karşılık bulması gerekir.

Yoksa oyun ilerlemez.

Oyunlaştırma Neden Bu Kadar Güçlü?

Oyunlaştırma genelde yanlış anlaşılır.

Sanki:

• puan vermek
• rozet dağıtmak
• yarışma yapmak

gibi düşünülür.

Ama doğaçlama perspektifinden bakınca oyunlaştırma şudur:

İnsanları oyunun içine almak.

Yani:

• pasif izleyici olmaktan çıkarmak
• aktif katılımcı haline getirmek

Doğaçlama + Oyunlaştırma = Canlı Organizasyon

Bir iç iletişim projesi düşün:

Klasik versiyon:

• sunum yapılır
• bilgiler anlatılır
• insanlar dinler (ya da dinliyormuş gibi yapar)

Doğaçlama yaklaşımıyla:

• insanlar küçük gruplara ayrılır
• senaryolar verilir
• rollere girilir
• birlikte çözüm üretilir

Bir anda:

• herkes konuşur
• herkes dahil olur
• herkes deneyimler

Ve en önemlisi:
insanlar hatırlar.

“Evet, ve…” Kurum İçinde Ne Değiştirir?

Doğaçlamanın en temel yaklaşımı olan “evet, ve…” kurum içinde uygulandığında:

• fikirler daha az kesilir
• insanlar daha rahat katkı sağlar
• ekipler daha hızlı ilerler

Çünkü insanlar şunu hisseder:

“Burada söylediğim şey devam ettirilecek.”

Bu güven ortamı yaratır.

Ve güven olan yerde iletişim gerçekten başlar.

İç İletişim Projelerinde Yeni Bir Alan

Doğaçlama ve oyunlaştırma birlikte kullanıldığında:

• onboarding süreçleri daha etkili olur
• liderlik eğitimleri daha kalıcı olur
• ekip içi bağ güçlenir
• geri bildirim kültürü gelişir

Çünkü insanlar sadece duymakla kalmaz, yaşar.

Kurumsal Hayatın Unuttuğu Şey

Belki de en kritik nokta şu:

Kurumsal yapılar çoğu zaman “ciddi” olmaya çalışırken
insan olmayı unutuyor.

Oysa doğaçlama bize şunu hatırlatıyor:

• insanlar hata yapar
• insanlar güler
• insanlar birlikte daha iyi düşünür

Ve bu, zayıflık değil.
Aksine, en büyük güç.

Kurumsal hayatı tamamen değiştirmek mümkün değil.

Ama küçük bir bakış açısı değişikliği mümkün:

Toplantıyı sahne gibi görmek.
Ekipleri oyuncu gibi görmek.
Süreci bir oyun gibi kurgulamak.

Çünkü bazen iletişimi güçlendirmek için daha fazla kontrol değil,
biraz daha oyun gerekir.

Ve belki de en doğru soru şu:

Biz gerçekten iletişim mi kuruyoruz,
yoksa sadece konuşuyor muyuz?