Hayat bazen öyle güzel sürprizlerle geliyor ki…
Biri ölür, biri gider, biri kalpsizdir, biri borcunu ödemez, biri işten kovar, biri canını yakar, biri hayallerini çöpe atar…
Ve sen tüm bunlara bakıp şöyle diyorsun:
“Demek ki hala hayattayım!“

Çünkü bu kadar şey ancak hayatta olana olur.
Ne büyük şans(!).

Ölüm: Evrenin ‘Plot Twist’i

Bir gün sevdiğin biri gider.
Böyle “gitmek” dediysem bavul falan yok; direkt olarak yok.
Sistemden silinmiş gibi.
Sen hâlâ “yoldadır” diye düşünürken, ölüm gelir kapıya:
“Merhaba, ben geldim, kusura bakmayın haber vermeden girdim.”

Ve sen de nazikçe:
“Tabii buyurun, her şeyi yıkın geçin, hiç sorun değil.”

İnsan neyi seviyorsa o gider.
Geride ise sadece cenaze dönüşü eve sessizce asılan bir kaban, bir koku, bir boş sandalye kalır.
Ve sen o sandalye ile konuşmaya başlarsın.
Çünkü başka kim var?

Ayrılıklar: “Ben Yapamıyorum” Masalı

Ayrılık, bir insanın sana “Ben gidiyorum ama sen toparlanırsın” demesi gibi.
Toparlanamazsın.
O zaten toparlamayacağını bilir ama yine de gider.
Sonra kendini iyi hissetmek için şöyle der:
“Merak etme, daha iyisini bulacaksın.”
Hayır bulmayacağım. Bir süre kimseyi bulmayacağım çünkü kendimi bile bulamıyorum.

Maddi Kaygılar: Evrenin En Güçlü Motivasyonu(!)

Kira artar.
Faturalar artar.
Market fişi artar.
Sen?
Sen sadece düşünürsün:
“Bu ay hangi organımla yaşamaya devam edeceğim?”

Finansal zorluklar, insanı olgunlaştırır derler…
Evet, çünkü sürekli “Hayatta kalabilecek miyim?” diye düşündüğün için bir anda felsefeci olursun.

Manevi Kayıplar: İçindeki Küçük Kırık Yerlerin Koleksiyonu

Kayıp dediğin sadece ölüm değildir.
Bazen düş kırıklığıdır, bazen teslimiyettir, bazen “Artık kimseye güvenmeyeceğim” yemininin 47. tekrarıdır.
Manevi kayıplar insana ağır gelir.
Hani “çöktüm” dediğin anlar var ya…
Aslında çökmezsin, yerle bir olursun ama toplum “çökme” kelimesini daha şık bulduğu için onu kullanırsın.

Sen yerle bir olurken, biri mutlaka “güçlü ol” der.
İçinden geçer:
“Oluyorum. Zaten güçten yıkıldım.”

Ve Şimdi? Kalkıyor Muyuz? Hayır, Sadece Devam Ediyoruz.

Hayat bazen o kadar üst üste yıkar ki, sen artık şöyle dersin:
“Bari komik olsun da boşa acı çekmemiş olayım.”

Güçlü olmak değil mesele;
yeniden ayağa kalkmak da değil hatta.
Devam etmek.
Biraz sürünerek, biraz sallanarak, biraz alay ederek, biraz küfrederek.
Ama yine de devam etmek.

Çünkü başka seçenek yok.
Yaşam dediğin şey;
bir gün mezarlıkta gözyaşı,
bir gün boşluk,
bir gün gülme krizidir.

Tam bir kara mizah evreni.

Ve sen, bunun başrolüsün.
Yoruluyorsun, kırılıyorsun, düşüyorsun ama yine de devam ediyorsun.

Çünkü hayat vurdukça biz de alışıyoruz.
Zırh değil, esneklik kazanıyoruz.
Artık yıkımın sesi bile tanıdık geliyor.

Ve bazen tek teselli şu oluyor:
“En azından iyi malzeme biriktirdim.
Hikâyem rezalet ama efsane olacak.”